Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

5 ΚΡΙΚΟΙ ΕΝΑ ΤΑΛΗΡΟ



Λούνα παρκ»





(ΕΙΡΤ, 1974 -1981). Από τις πλέον δημοφιλείς εκπομπές του ελληνικού «κουτιού», με ένα μαυρόασπρο λούνα παρκ «στημένο» από τον Μίνωα Αργυράκη. Ενα παράδοξο για τα δεδομένα της εποχής μείγμα τηλεπαιγνίου, σίριαλ και σόου που μόνο ένας Γιάννης Δαλιανίδης θα μπορούσε να σκαρφιστεί. Ο κυρ Γιώργης (Διονύσης Παπαγιαννόπουλος) ανακηρύσσεται στον πιο καλτ (αν και αντιδραστικούλη) θυμόσοφο της εγχώριας TV.

Τον πλαισιώνουν η πέρα βρέχει σύζυγός του (Αννα Παϊτατζή), η μοντέρνα ανιψιά του Κάθριν (η Ρένα Παγκράτη με εκείνο το αλησμόνητο «δέκα  κρίκοι ένα τάλιρο»), το ερωτευμένο ζεύγος (Νίκος Δαδινόπουλος και Μαίρη Ευαγγέλου), η χαρτορίχτρα Μαρία (Αλέκα Στρατηγού), που μόνο για τον εαυτό της δεν προβλέπει τη μοίρα, κ.ά. Παρουσιαστής ο Βαγγέλης Βουλγαρίδης. Συνολικά 333 ωριαία επεισόδια.

Στ' αυτιά των παλαιοτέρων ακόμα ηχεί η φωνή της Τούλας (Κάτια Αθανασίου) να προσκαλεί το κοινό με την κλασική πια ατάκα "πέντε κρίκοι ένα τάλιρο. 




Παρακολουούσαμε, λοιπόν, τους ήρωες της καθημερινότητας μας με τα προβλήματά τους, τις γκρίνιες τους αλλά, κυρίως, με την αγάπη που τους ένωνε, με τον ένα να πονάει για τον άλλον, όπως συνέβαινε στις παλιές γειτονιές, όπου τα πάντα ήταν πιο άδολα, πιο αγνά.. (Τουλάχιστον στα ελληνικά σήριαλ- και μάλιστα του Δαλιανίδη-!
Ο δημοφιλής σκηνοθέτης του '60 και εξπέρ στα μιούζικαλ Γιάννης Δαλιανίδης  κατάφερε να πιάσει τον παλμό και των τηλεθεατών με μια πολύ έξυπνη ιδέα, την οποία υλοποίησε μια πλειάδα παλιών και νέων ηθοποιών.
Ο Δαλιανίδης εδραίωσε στο "Λούνα Παρκ", όλες τις τηλεοπτικές και σεναριακές συνταγές που θα ακολουθούσε σε όλα τα επόμενα σήριαλ που σκηνοθέτησε για την ελληνική τηλεόραση. 
Η θαυμάσια μουσική ήταν του Μίμη Πλέσσα, όσο για τα σκηνικά του Μίνωα Αργυράκη ήταν αξεπέραστα και μοναδικά για ελληνικό σήριαλ.



Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

Καρδιακαύτι Ηλείας: Πέντε νέοι, αναζητούν νύφες…

                                    
Ένα όμορφο και ήσυχο χωριό όπως τα περισσότερα του Κάμπου, αλλά χωρίς νεαρές γυναίκες, με πέντε ανύπαντρους νέους και λίγα μικρά παιδιά!.

Τετάρτη, 14 Σεπτεμβρίου 2016

ΣΤΑΥΡΟΣ ΠΑΡΑΒΑΣ ΕΦΥΓΕ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ




Δεν ήταν παρά ένα μικρό τετράστιχο, μια μαντινάδα: 

«Μαθές και δεν ξανάγινε  τέτοιο κουτί ρημάδι  όχι να ρίχνεις το πρωί/ να βγαίνει ναι το βράδυ».


 Κι όμως, αυτό το νούμερο στοίχισε στον Σταύρο Παράβα την εξορία του. Η χούντα δεν ήθελε να ακούγεται τίποτα για την τεράστια νοθεία στο δημοψήφισμα που έκανε. Ο φιμωμένος Τύπος της εποχής δεν μπορούσε να το πει. 



Τρίτη, 13 Σεπτεμβρίου 2016

15 ΧΡΟΝΙΑ ΧΩΡΙΣ ΤΟΝ ΣΤΕΛΙΟ ...ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΕΦΥΓΕ Ο ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΙΔΗΣ


                                                      Νεοέλληνες με γεια σας,
                                                    τα καινούρια σας τα στέκια
                                                          χάρισμά σας.
                                                   Δεν μου κάνει αυτή η νύχτα
                                                   στήνω γλέντι σ' άλλη πίστα,




Ήταν στις 14 Σεπτεμβρίου του 2001, όταν ο μεγάλος Στέλιος Καζαντζίδης έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων Ήταν αναμφισβήτητα ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες, που χάρισε στο κοινό μερικά από τα ωραιότερα τραγούδια.





15 χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα που ο Στέλιος Καζαντζίδης έφυγε από τη ζωή. Ο λαϊκός ερμηνευτής κατάφερε με τα τραγούδια του να εκφράσει τις αγωνίες, τους φόβους και τις ελπίδες μιας ολόκληρης γενιάς ανθρώπων, για τους οποίους η επιβίωση δεν ήταν και τόσο αυτονόητη.
 Οικονομικά και κοινωνικά αποκλεισμένοι, πρόσφυγες, εργάτες, όλοι αγωνιστές της καθημερινότητας αναζητούσαν στα τραγούδια του παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετώπιζαν καθημερινά. 

Ο Στέλιος Καζαντζίδης γεννήθηκε στις 29 Αυγούστου 1931 στη Νέα Ιωνία. Η μητέρα του ήταν πρόσφυγας από τη Μικρά Ασία και μέσω αυτής ήρθε σε επαφή με τα λαϊκά τραγούδια μέχρι που τον ανέλαβε ο Στέλιος Χρυσίνης.



Το 1950 εμφανίστηκε για πρώτη φορά επαγγελματικά στην Κηφισιά. Δύο χρόνια αργότερα έκανε και την πρώτη ηχογράφησή του στην Columbia, με το τραγούδι του Απόστολου Καλδάρα «Για μπάνιο πας», που όμως δεν πούλησε. Το δεύτερο τραγούδι, «Οι βαλίτσες» του Γιάννη Παπαϊωάννου, έγινε μεγάλη επιτυχία και ο ίδιος εμφανίστηκε σε πολλά λαϊκά κέντρα της εποχής.

Κάπου εκεί έρχεται και η γνωριμία, ο αρραβώνας, καθώς και η συνεργασία με την Καίτη Γκρέυ, ως το καλοκαίρι του 1957. Σουξέ της εποχής, το «Απόψε φίλα με» του Μανόλη Χιώτη, ένα ντουέτο του Στέλιου Καζαντζίδη με την Καίτη Γκρέυ, με την οποία χώρισαν αργότερα.

Η οκταετία 1957-1965 είναι ίσως η πιο γόνιμη και δημιουργική περίοδος για τον Στέλιο Καζαντζίδη. Η γνωριμία του με τη Μαρινέλλα στη Θεσσαλονίκη εξελίχθηκε σε μια λαμπρή συνεργασία. Μαζί έκαναν μεγάλες επιτυχίες με κορυφαίους συνθέτες (Τσιτσάνης, Παπαϊωάννου, Χιώτης, Καλδάρας, Παπαγιαννοπούλου, Βίρβος, Θεοδωράκης, Χατζιδάκις, Λεοντής, Ξαρχάκος, Λοΐζος, Μαρκόπουλος κ.ά.) και εμφανίστηκαν στα μεγαλύτερα λαϊκά κέντρα.

Το Μάιο του 1966 αποφάσισαν να ενωθούν και στη ζωή. Ο γάμος τους μπορεί να μην άντεξε στο χρόνο, αλλά έμειναν για πάντα φίλοι. Έπειτα από χρόνια, ο Καζαντζίδης γνώρισε και παντρεύτηκε την κυρα-Βάσω, την οποία ο χαρακτήριζε ως «θησαυρό».

Τo 1965 κι ενώ βρισκόταν στο απόγειο της καριέρας του, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα νυχτερινά κέντρα. Στη δισκογραφία επανήλθε το 1987, συνεργαζόμενος με τους Τάκη Σούκο, Λευτέρη Χαψιάδη και άλλους δημιουργούς. Το κύκνειο άσμα του ήταν ο δίσκος «Έρχονται χρόνια δύσκολα».
Πέθανε στις 14 Σεπτεμβρίου 2001σε ηλικία 70 ετών, έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο.














Τετάρτη, 7 Σεπτεμβρίου 2016

«Κι ο μπαϊρακτάρης ο σκληρός δε σήκωνε ζορλίκι»


Δ. Μπαϊρακτάρης προς κουτσαβάκηδες: 


«Τώρα θα δείτε ρεζίληδες. Φέρ μου το γουρνοψάλιδο». ... 

Ξύριζε τα μουστάκια τους, ψαλίδιζε τις αφέλειες των μαλλιών, αλλά και το αφόρετο μανίκι από το σακάκι τους. 



Ήταν ο φόβος και ο τρόμος των κουτσαβάκηδων.
 Ο πρώτος αστυνομικός διευθυντής της Αθήνας, ο Δημήτριος Μπαϊρακτάρης.




 Το 1893, όταν συστάθηκε η στρατιωτική αστυνομία, διορίσθηκε με τον βαθμό του ταγματάρχη, αφήνοντας αναμνήσεις από πλούσια σε αριθμό περιστατικά, κατά τον διωγμό των τότε κουτσαβάκηδων, που μάστιζαν το κέντρο της Αθήνας. 

Το απόσπασμα που ακολουθεί είναι από το βιβλίο του δημοσιογράφου Τάσου Κοντογιαννίδη, «Μπαϊρακτάρης, πολιτικοί και κουτσαβάκηδες» και περιγράφει με απολαυστικό τρόπο τη δράση του περίφημου αστυνομικού.... 

Τα μάτια όλων πέφτουν πάνω στον Μπαϊρακτάρη. Σε όσους έχουν ροπή προς το έγκλημα προκαλεί φόβο και τρόμο. Και σ’ εκείνους που επιθυμούν την ήρεμη ζωή, την ευταξία και την ασφάλεια, σεβασμό και εμπιστοσύνη. «Φέρε μου το γουρνοψάλιδο! …» 

Διατάζει τον αστυνομικό. Εκείνος, βιαστικά, βγάζει απ’ το δισάκι του ένα χοντρό ψαλίδι, από εκείνα που κουρεύουν τα γιδοπρόβατα. Οι τρεις μάγκες αρχίζουν να δυσανασχετούν. 

Σηκώνουν ψηλά το κεφάλι σα να κάνουν ικεσία στον ύψιστο και ψιθυρίζουν… Όχι κύριε διευθυντέα, να χαρείς τα πεθαμένα σου… Γιατί κύρ’ αστυνόμε, εγώ είμαι αθώος… -Σκάστε ζαγάρια!

 Τώρα θα σας δείξω ψωρόμαγκες της μισής οκάς! Και αφού παίρνει στα χέρια του το ψαλίδι, φωνάζει στον εύζωνα. «Φέρε μου αυτόν τον σέρτικο που συνέχεια φωνάζει».... 




Ο αστυφύλακας αρπάζει τον πιο ψηλό απ’ τα μαλλιά και το μπράτσο και τον οδηγεί βιαίως μπροστά στον διευθυντή. -«Να δω ρε ζαγάρ αν θα ξαναπάς κάτω από το παράθυρο της χήρας και θα μαχαιρώνεστε…». 

Και με τη βοήθεια άλλων δύο αστυνομικών που τον κρατούν χεροπόδαρα, με μια ψαλιδιά αφαιρεί το αριστερό μέρος του τσιγκελωτού μουστακιού και του το δίνει στο χέρι. -

Πάρτο! Πάρτο! Κι αν σε ξαναδώ, θα σε κουρέψω! Μπρος! Κυκλοφόρα τώρα έτσι, ρεζίλι! Θα σας μάθω εγώ!… Φέρτε μου τον άλλο! 

Οι άνδρες του οδηγούν με όχι τόσο κομψό τρόπο και τον δεύτερο και κατόπιν τον τρίτο. Και οι τρεις χωρίς το μισό μουστάκι! Ταπεινωμένοι και εξευτελισμένοι κρύβουν τα πρόσωπά τους για να μη τους δει ο κόσμος που γελά με το χάλι τους. 


Τα ειρωνικά γέλια με τα πικρόχολα σχόλια ακούγονται τώρα στ’ αυτιά των κουτσαβάκηδων ενοχλητικά. Μοιάζουν με ανήμερα θηρία! Αν μπορούσαν, θ’ άρπαζαν ένα μαχαίρι για να τιμωρήσουν αυτούς που τους χλευάζουν.... 


Τώρα όμως κρύβουν τα πρόσωπά τους για να μη φανεί στα αδηφάγα μάτια των περιέργων το κομμένο μουστάκι και ρεζιλευτούν ακόμα περισσότερο. -«Ε, εσύ! Εσύ με το ζωνάρι στο χέρι! Αυτό το μαχαίρι δεν είναι δικό σου;» -«Τι; 



Η σκανταλιάρα; Ηηήταν κύρ’ Αστυνόμε. Την είχα μαζί μου να καθαρίζω κάνα μήλο…». -«Και απ’ το σακάκι γιατί αφήνεις να κρέμεται το μανίκι σου;» «Όχι κύρ’ αστυνόμε, πονάει ο πιασμένος ώμος μου, γι αυτό…». -«Για να μη το φοράς, πάει να πει ρε ρεζίλι ότι δεν σου χρειάζεται». «Οοόχι κύρ’ διαφεντή! Καινούργιο πράμα είναι, μηηη!


…» Με μιας ο συνταγματάρχης αρπάζει το κρεμάμενο μανίκι και με το ψαλίδι το κόβει με μανία. -«Μπρος! Πάρτο και μην το ξαναδώ να κρέμεται γιατί θα στο ξανακόψω!…» 

Την ίδια τύχη είχαν όσα μανίκια κρέμονταν… 


Σήμερα, για όσους αγνοούν την ιστορία, το όνομά του παραπέμπει στα γνωστά κεμπάμπ στο Μοναστηράκι, έργο ενός από τους απογόνους του.... 






Όπως λέει και το άσµα, οι µάγκες δεν υπάρχουν πια. Σίγουρα το τρένο δεν τους πάτησε. Η τελευταία τους εµφάνιση ήταν κάπου το 40' µε το 50'.
 Ο εκφυλισµός τους βέβαια, προήλθε από πριν. Πολύ διαφορετικά ξεκίνησαν και αλλιώς κατέληξαν.

Η σηµασία της λέξης «µάγκας» διέφερε από εποχή σε εποχή. Η λέξη, πρωτοεµφανίστηκε στα ένδοξα χρόνια του 1821. Εικάζεται ότι η προέλευσής της είναι αλβανική. Ήταν εν µέρει οµάδες άτακτου στρατού.

Στα χρόνια της Οθωµανικής αυτοκρατορίας συγκρότησαν και οι Έλληνες τέτοιες οµάδες. Μάγκας, ονοµαζόταν όποιος συµµετείχε στην οµάδα και «µαγκατζής» ο αρχηγός της.
Η λέξη µάγκας µετέπειτα µετονοµάστηκε σε λόχος. Οι µάγκες που συµµετείχαν είχαν ιδιαίτερη συµπάθεια από τον κόσµο, συµπάθεια που παραµένει µέχρι τις µέρες µας.
Για χρόνια ο µάγκας συγχεόταν µε το "µόρτη". Η λέξη προέρχεται από τα λατινικά, όπου morte σηµαίνει θάνατος.
 Λέγεται ότι ήταν αυτοί που έθαβαν τα πτώµατα σε διάφορους λιµούς ή αρρώστιες, που υπήρχαν ανά διαστήµατα. Κυρίως αυτοί που έπαιρναν την πρωτοβουλία ήταν µικροαπατεώνες και µικροεγκληµατίες.

 Γι' αυτόν τον λόγο, η λέξη µόρτης παραπέµπει σε πονηρό άτοµο.
Μετά την απελευθέρωση του 21', η Ελλάδα, µαστίζεται από διάφορα προβλήµατα. Οι όροι µάγκας και µόρτης άρχισαν να εκφυλίζονται.



Από τα µέσα της δεκαετίας του 1850' µέχρι και τις αρχές του 1900 τη θέση τους θα πάρουν οι ξακουστοί κουτσαβάκηδες.

Οι κουτσαβάκηδες θα πάρουν το όνοµα τους από το ∆ηµήτριο Κουτσαβάκη. 

Πρόκειται για ένα πασίγνωστο καβγατζή και φασαριόζο που έµεινε διάσηµος για τους τραµπουκισµούς του. Ήταν γεννηµένος στον Πειραιά από πατέρα µάγκα. 

Εργαζόταν ως βαρκάρης και αργότερα κατετάγη στο ιππικό.
Ο Κουτσαβάκης θα γίνει πολύ διάσηµος. 
Θα βρει άξιους µιµητές. Όλοι αυτοί οι ιδιόρρυθµοι τύποι, που προκαλούσαν διάφορους καυγάδες, µικροκλοπές και τραµπουκισµούς, θα ονοµαστούν κουτσαβάκηδες.


<

















Εν Αθήναις...κάτω στο Μοναστηράκι

«Ο,τι βγάλει η νύχτα από την "μπούκα" θα βγει το χάραμα στο Μοναστηράκι»....

Από χρόνια το σλόγκαν στην περιοχή ...το ακούς από τους μαγαζάτορες....
στην οδό Αγίου Φιλίππου τίποτα δεν αλλάζει...




Κυριακή, 4 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΦΥΓΕ ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ Ο ΘΑΝΟΣ ΑΝΕΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Ένας μεγάλος ποιητής της γενιάς του, ο Θάνος Ανεστόπουλος, πέθανε μετά από πολύμηνη μάχη με τον καρκίνο τον οποίο κοίταξε κατάματα. 




Τρίτη, 23 Αυγούστου 2016

΄΄Εφυγε ο Ανδρέας Μπάρκουλης -Ο ζεν πρεμιέ του ελληνικού κινηματογράφου -

Έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο εμβληματικός ζεν πρεμιέ του Ελληνικού κινηματογράφου.

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Αγία Ολγα όπου νοσηλευότανε τις τελευταίες εβδομάδες.
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε νυμφευτεί τρεις φορές κι είχε αποκτήσει τρία παιδιά.
Με την τελευταία του σύζυγο Μαρία και τον γιο του Νικόλα, πέρασε τα δύσκολα χρόνια του γηροκομείου, του κέντρου αποκατάστασης, αλλά και των νοσοκομείων. Μαχητής ως το τέλος, «θέλω να ξανά περπατήσω.Το θέλω πάρα πολύ» δήλωνε. «Δεν νιώθω τα πόδια μου νεκρά μετά από πολύ καιρό. Με την βοήθεια του φυσιοθεραπευτή νιώθω πως δικαιούμαι να περπατήσω πάλι. Μπορεί να είμαι μεγάλος αλλά εγώ θέλω και το χρωστάω στο παιδί μου να αγωνιστώ για αυτό το οποίο και έχω στερηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό, που δεν περπατάω».
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936.
Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα.
- See more at: http://www.tsantiri.gr/ellada/pethane_o_andreas_mparkoulis_-o_zen_premie_tou_ellinikou_kinimatografou/#sthash.TySzfRUV.dpuf



Μεγάλη θλίψη σκορπά η είδηση του θανάτου του Ανδρέα Μπάρκουλη. 
Ο μεγάλος Έλληνας ηθοποιός άφησε την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο Αγία Όλγα σε ηλικία 80 ετών. 
Αντιμετώπιζε πολλά και σοβαρά προβλήματα υγείας και είχε ταλαιπωρηθεί πάρα πολύ με εισαγωγές σε νοσοκομεία και διάφορες θεραπείες.

Πάλεψε πολύ για να βρίσκεται κοντά στην σύζυγό του, Μαρία και τον γιο του, Νίκο. Έδωσε μεγάλη μάχη για να κρατηθεί στην ζωή αλλά τελικά δεν τα κατάφερε. 
Τις τελευταίες μέρες η κατάστασή του χαρακτηριζόταν σταθερή αλλά κρίσιμη. Μόλις την περασμένη εβδομάδα η σύζυγός του Μαρία Μπάρκουλη μιλώντας για την κατάσταση της υγείας του δήλωνε ότι έφτασε στο τέρμα. 

Χθες το απόγευμα, λανθασμένα κυκλοφόρησε η είδηση του θανάτου του, αλλά εκείνος ακόμα το πάλευε. Μέχρι πριν από λίγη ώρα.
  Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά του. 


ΠΗΓΗ


για τον Ανδρέα Μπάρκουλη

ΚΟΡΙΤΣΙΑ Ο ΜΠΑΡΚΟΥΛΗΣ






Έφυγε από τη ζωή ο Ανδρέας Μπάρκουλης, ο εμβληματικός ζεν πρεμιέ του Ελληνικού κινηματογράφου.

Άφησε την τελευταία του πνοή στο Αγία Ολγα όπου νοσηλευότανε τις τελευταίες εβδομάδες.
Ο Ανδρέας Μπάρκουλης είχε νυμφευτεί τρεις φορές κι είχε αποκτήσει τρία παιδιά.
Με την τελευταία του σύζυγο Μαρία και τον γιο του Νικόλα, πέρασε τα δύσκολα χρόνια του γηροκομείου, του κέντρου αποκατάστασης, αλλά και των νοσοκομείων. Μαχητής ως το τέλος, «θέλω να ξανά περπατήσω.Το θέλω πάρα πολύ» δήλωνε. «Δεν νιώθω τα πόδια μου νεκρά μετά από πολύ καιρό. Με την βοήθεια του φυσιοθεραπευτή νιώθω πως δικαιούμαι να περπατήσω πάλι. Μπορεί να είμαι μεγάλος αλλά εγώ θέλω και το χρωστάω στο παιδί μου να αγωνιστώ για αυτό το οποίο και έχω στερηθεί πολύ τον τελευταίο καιρό, που δεν περπατάω».
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 4 Αυγούστου του 1936.
Σπούδασε υποκριτική και κατά την αποφοίτησή του χαρακτηρίστηκε εξαιρετικό ταλέντο.
Εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο θέατρο το 1956 και στον κινηματογράφο το αμέσως επόμενο έτος με την ταινία Μαρία Πενταγιώτισσα.
- See more at: http://www.tsantiri.gr/ellada/pethane_o_andreas_mparkoulis_-o_zen_premie_tou_ellinikou_kinimatografou/#sthash.TySzfRUV.dpuf

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Νοσταλγικες εικόνες απο μια Ελλαδα που πια δεν υπάρχει

Στις φωτογραφίες που ακολουθούν θα αναπολήσουμε τα παλιά αντικείμενα πριν πολλά χρόνια που κυκλοφορούσαν στην Ελλάδα.
Ανάμεσά τους θα δείτε τις φοβερές ρετρό αφίσες, όμορφα οχήματα και μηχανές και άλλα μοναδικά αντικείμενα που σήμερα αντίστοιχα δεν έχουν την ίδια γοητεία.
 

 


 

 


 






Τρίτη, 9 Αυγούστου 2016

Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ”Αύγουστο” του Νίκου Παπάζογλου

Η ιστορία ενός από τα ομορφότερα ελληνικά ερωτικά τραγούδια.
Τον περασμένο Απρίλιο συμπληρώθηκαν τέσσερα χρόνια από το θάνατο του τραγουδοποιού - τραγουδιστή Νίκου Παπάζογλου. 



Ένας θάνατος που βύθισε στο πένθος το πανελλήνιο και τους φαν του έντεχνου - λαϊκού τραγουδιού. Όχι μόνο γιατί χάθηκε ένας σημαντικός και αγαπητός καλλιτέχνης, αλλά και γιατί ο Νίκος ή ο Παπάζης, όπως τον έλεγαν οι Θεσσαλονικείς συντοπίτες του, έμοιαζε μέχρι το τέλος νεανικός, σχεδόν ανέγγιχτος από το χρόνο που περνούσε, άρα ανέτοιμος ακόμη για το μεγάλο ταξίδι.
Είναι η πρώτη φορά φέτος που το καλοκαίρι, ο Αύγουστος, μου φαίνονται κενά, αδειανά, δίχως μια συναυλία του. Κάθε αυγουστιάτικο φεγγάρι, βλέπεις, ήταν ταυτισμένο επί σειρά ετών με κάτι μαγικές βραδιές στο Βεάκειο του Πειραιά ή στο Κατράκειο της Νίκαιας (δεν έχει σημασία που οι συναυλίες γίνονταν συνήθως τον Σεπτέμβριο), όπου ακούγαμε live τον ''Αύγουστο'', κλείναμε τα μάτια και ερωτευόμασταν έως και τον αέρα γύρω μας.
Ποια ήταν τα συστατικά αυτού του τραγουδιού, που μάγεψαν έναν Μάνο Χατζιδάκι κι έτσι κάλεσε τον Παπάζογλου να εμφανιστεί στις παραστάσεις του στον ''Σείριο'', στο ZOOM, τη σαιζόν 1987 - 88; Διόλου τυχαίο που εκεί, στον ''Σείριο'', ο Παπάζογλου συμμετείχε στο, κατά Διονύση Σαββόπουλο, ''Χάρτινο το φεγγαράκι'' του Χατζιδάκι με την Πασπαλά - Παπάζογλου και Σαββόπουλος άλλωστε είχαν γράψει ήδη ιστορία, ως ερμηνευτής και παραγωγός αντίστοιχα, με την ''Εκδίκηση της γυφτιάς'' του Νίκου Ξυδάκη και του Μανώλη Ρασούλη.
Θυμάμαι την ιστορία πίσω από τον ''Αύγουστο'', όπως μου την είχε αφηγηθεί ο Παπάζογλου αυτοπροσώπως, ένα μεσημέρι του μακρινού 1997 στους ''Αέρηδες'' της Πλάκας: Για τον αθεράπευτα μελαγχολικό ''Αύγουστο'' του Νίκου Παπάζογλου.
Στα τέλη Ιουνίου του 1978 είχε γίνει ο σεισμός της Θεσσαλονίκης που προξένησε το θάνατο πολλών ανθρώπων. 

Χιλιάδες επίσης έμειναν άστεγοι, ενώ η μετασεισμική δραστηριότητα συνεχιζόταν για αρκετά μεγάλο χρονικό διάστημα. Έχοντας υποστεί ζημιές το σπίτι τους, ο Παπάζογλου πρότεινε στη γυναίκα του να πάρει τη νεογέννητη κόρη τους και να πάνε για λίγο καιρό σε συγγενείς τους στην Αμερική, μέχρι δηλαδή να μειωθεί το τρέμουλο της γης κάτω απ' τα πόδια τους. Έτσι και έγινε.
Μπαίνοντας πια στον Αύγουστο, ο Παπάζογλου δέχτηκε την πρόσκληση του Διονύση Σαββόπουλου να παραθερίσει λίγες μέρες κοντά του στο Πήλιο. Πήγε, αλλά όπως ήταν αναμενόμενο, ο Νιόνιος δεν έκανε διακοπές μόνος του. Περιστοιχιζόταν από την οικογένεια του και νεαρά άτομα, αγόρια και κορίτσια.
Σύντομα το πάθος του Παπάζογλου φούντωσε για ένα νεαρό όμορφο κορίτσι. Έλξη απ' αυτές τις ακατανίκητες που φέρνει ο Αύγουστος, η κάψα του ήλιου και η αλμύρα της θάλασσας! Τι θα έκανε ο καλλιτέχνης; Θα απατούσε τη γυναίκα του που έφυγε προσωρινά για να γλιτώσει το στρες των μετασεισμών; Σκεφτόταν και την κόρη του που μόλις είχε έρθει στον κόσμο...
Η ιστορία λέει πως ο Παπάζογλου δεν άντεξε άλλο το μαρτύριο ενός μοιραία ανικανοποίητου έρωτα. Μπήκε στο αυτοκίνητο του, αποφασισμένος να επιστρέψει στη Θεσσαλονίκη. Στη διαδρομή η μελαγχολία και οι σκέψεις του χτύπησαν κόκκινο. Ο ''Αύγουστος'' μόλις είχε συλληφθεί στο μυαλό του, στιχουργικά και μουσικά:

Σ' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις...
Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το 'χει δει
Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή... 
Η ''Φυλακή''! Αυτή ''η άτιμη η φυλακή'', έλεγε ο Παπάζογλου, που μας αναγκάζει να είμαστε ''νομιμόφρονες'', ήταν υπαίτια τελικά για ένα από τα ομορφότερα και πλέον διαχρονικά ερωτικά ελληνικά τραγούδια.
 Ήταν η πρώτη φορά επίσης, πάντα σύμφωνα με τον δημιουργό, που του βγήκε μια μουσική λόγια, κλασικίζουσα, ανεξάρτητη από τις rock ή τις λαϊκότροπες καταβολές του παρελθόντος και του τότε παρόντος του.
Το τραγούδι γράφτηκε για κιθάρα - φωνή και ο Παπάζογλου συνήθιζε να το παρουσιάζει σε φίλους του, δειλά - δειλά στην αρχή. Αργότερα προστέθηκαν τα μέρη των εγχόρδων, που το εμπλούτισαν ενορχηστρωτικά με ένα συγκλονιστικό τρόπο, έτσι όπως μάθαμε τον ''Αύγουστο'' από το άλμπουμ ''Χαράτσι'' του 1984. 
Έπρεπε να περάσουν δηλαδή έξι χρόνια για να δισκογραφηθεί στο πρώτο προσωπικό άλμπουμ του τραγουδοποιού πια Νίκου Παπάζογλου και όχι απλά του ερμηνευτή του Ρασούλη, του Ξυδάκη, του Νικολόπουλου και των άλλων συνθετών.

Τον ''Αύγουστο'' του Νίκου Παπάζογλου ηχογράφησαν τα επόμενα χρόνια από συναυλίες τους οι μεγαλύτεροι Έλληνες τραγουδιστές: 
Η Χάρις Αλεξίου, ο Γιώργος Νταλάρας και η Ελευθερία Αρβανιτάκη. 

Καμία όμως εκτέλεση δεν έφτασε σε αισθητική και συγκινησιακή πληρότητα αυτήν του δημιουργού του τραγουδιού. Ίσως γιατί δεν επρόκειτο για ακόμη ένα τραγούδι που αγαπήθηκε από τον κόσμο και έγινε κτήμα του.
Ο ''Αύγουστος'' ήταν και είναι ο αισθηματικός λυγμός του Παπάζογλου, η μελαγχολία της ηττημένης λίμπιντο και αυτό το επίπονο απωθημένο ερωτικό ένστικτο που συναντάμε στα ποιήματα του Καβάφη ή και του Χριστιανόπουλου και του Ασλάνογλου, για να θυμηθούμε δύο άλλους μεγάλους ποιητές - συντοπίτες του τραγουδοποιού.
 ''Ένα αριστούργημα'' είχε χαρακτηρίσει τον ''Αύγουστο'' από το Τρίτο Πρόγραμμα ο Μάνος Χατζιδάκις πριν ακόμη βγει ο δίσκος! Ισχύει 100%, βοηθούσης πάντα της μοναδικής αυγουστιάτικης πανσελήνου!
Καλή σου ώρα εκεί που είσαι, Νίκο Παπάζογλου.